Historia koronek, tiuli na ulicy Szlenkierów

Niesamowita historia naszego salonu stacjonarnego

Szlenkierów 6

To miejsce, w którym znajduje się nasz salon stacjonarny. Z nazwą ulicy wiąże się niesamowita historia, która jest bardzo powiązana z naszą działalnością – materiałami, koronkami, tiulami.

Nazwa ulicy pochodzi od najwybitniejszego przemysłowca związanego z produkcją Firanek, tiulu i koronek, który swą firmę prężnie prowadził przed II wojną światową. Jest to historia włosko-polskich stosunków dyplomatycznych, stanowiących tło dla dziejów.

Trzej bracia sprowadzili się do Warszawy na przełomie XVIII i XIX w. Byli nimi: Samuel Gitthilf, Jakub Gottlieb oraz Jan Karol. Tylko jeden z nich pozostawił po sobie potomstwo – Jan Karol, żonaty z Elżbietą Rozyną Schussler. Mieli dwóch synów – garbarza Jana Karola i kupca Franciszka Ksawerego, oraz córkę Emilię Elżbietę.

W dziejach warszawskiego przemysłu najwybitniejsze miejsce zajął Karol Jan Szlenkier– syn garbarza Jana Karola i Anny z Temlerów. Dzięki wytrwałości i talentowi do interesów rozbudował odziedziczoną po rodzicach garbarnię na Lesznie. W 1871 r. przyjął do spółki młodszego brata Jana Józefa i od tego momentu firma działała pod nazwą „Bracia Szlenkier”. W 1875 r. założył nową fabrykę garbarską w Berdyczowie na Ukrainie. Garbarnia w Berdyczowie rozwinęła się na ogromną skalę, zapewniając wysokie dochody. Przed I wojną światową produkcja skór z tych zakładów pokrywała już 1/5 zapotrzebowania armii rosyjskiej.

W 1889 r. założył wraz z Stanisławem Wydżgą i Weyerem fabrykę firanek, tiulu i koronek przy ul. Dzielnej w Warszawie o nazwie „Szlenkier, Wydżga i Weyer S.A.”. Zakład szybko się rozwinął i zajął wysoką pozycję na rynku. W 1913 r. zatrudniali ok. 500 osób! Właściciele sprowadzili z Anglii niezbędne maszyny produkcyjne, a do ich obsługi fachowcy przysposobili bezrobotne kobiety z okolicy. Koronki Szlenkiera cechowały się bardzo wysoką jakością oraz atrakcyjnymi jak na tamte czasy wzorami. Panująca moda na koronki i tiule sprawiła, że popyt na wyroby z fabryki był bardzo wysoki.

Karol Jan Szlenkier był nie tylko wielkiej energii przedsiębiorcą, ale też społecznikiem i filantropem.

Ten niesamowity przedsiębiorca w 1880 r. zorganizował na terenie swoich zakładów trzyklasową szkołę rzemieślniczą dla dzieci pracowników, wprowadził system ubezpieczeń na starość, założył kasę chorych i system premiowania pracowników za wieloletnią pracę. Należy podkreślić, że taki stosunek fabrykanta do pracowników należał w XIX w. do rzadkości. Karol Jan Szlenkier był także mecenasem polskiej sztuki. Cenił zwłaszcza twórczość malarza Wojciecha Gersona. Finansował działalność warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

CzechEnglishPolish