Historia koronek, tiuli na ulicy Szlenkierów

Niesamowita historia naszego salonu stacjonarnego

Szlenkierów 6

To miejsce, w którym znajduje się nasz salon stacjonarny. Z nazwą ulicy wiąże się niesamowita historia, która jest bardzo powiązana z naszą działalnością – materiałami, koronkami, tiulami.

Nazwa ulicy pochodzi od najwybitniejszego przemysłowca związanego z produkcją Firanek, tiulu i koronek, który swą firmę prężnie prowadził przed II wojną światową. Jest to historia włosko-polskich stosunków dyplomatycznych, stanowiących tło dla dziejów.

Trzej bracia sprowadzili się do Warszawy na przełomie XVIII i XIX w. Byli nimi: Samuel Gitthilf, Jakub Gottlieb oraz Jan Karol. Tylko jeden z nich pozostawił po sobie potomstwo – Jan Karol, żonaty z Elżbietą Rozyną Schussler. Mieli dwóch synów – garbarza Jana Karola i kupca Franciszka Ksawerego, oraz córkę Emilię Elżbietę.

W dziejach warszawskiego przemysłu najwybitniejsze miejsce zajął Karol Jan Szlenkier– syn garbarza Jana Karola i Anny z Temlerów. Dzięki wytrwałości i talentowi do interesów rozbudował odziedziczoną po rodzicach garbarnię na Lesznie. W 1871 r. przyjął do spółki młodszego brata Jana Józefa i od tego momentu firma działała pod nazwą „Bracia Szlenkier”. W 1875 r. założył nową fabrykę garbarską w Berdyczowie na Ukrainie. Garbarnia w Berdyczowie rozwinęła się na ogromną skalę, zapewniając wysokie dochody. Przed I wojną światową produkcja skór z tych zakładów pokrywała już 1/5 zapotrzebowania armii rosyjskiej.

W 1889 r. założył wraz z Stanisławem Wydżgą i Weyerem fabrykę firanek, tiulu i koronek przy ul. Dzielnej w Warszawie o nazwie „Szlenkier, Wydżga i Weyer S.A.”. Zakład szybko się rozwinął i zajął wysoką pozycję na rynku. W 1913 r. zatrudniali ok. 500 osób! Właściciele sprowadzili z Anglii niezbędne maszyny produkcyjne, a do ich obsługi fachowcy przysposobili bezrobotne kobiety z okolicy. Koronki Szlenkiera cechowały się bardzo wysoką jakością oraz atrakcyjnymi jak na tamte czasy wzorami. Panująca moda na koronki i tiule sprawiła, że popyt na wyroby z fabryki był bardzo wysoki.

Karol Jan Szlenkier był nie tylko wielkiej energii przedsiębiorcą, ale też społecznikiem i filantropem.

Ten niesamowity przedsiębiorca w 1880 r. zorganizował na terenie swoich zakładów trzyklasową szkołę rzemieślniczą dla dzieci pracowników, wprowadził system ubezpieczeń na starość, założył kasę chorych i system premiowania pracowników za wieloletnią pracę. Należy podkreślić, że taki stosunek fabrykanta do pracowników należał w XIX w. do rzadkości. Karol Jan Szlenkier był także mecenasem polskiej sztuki. Cenił zwłaszcza twórczość malarza Wojciecha Gersona. Finansował działalność warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *